افسوس

روزهامان، روشن از هُرم لهیبی قتّال،
زیر پامان، گردی از خاكستر پرواز رنگین دو بالِ نرم،
خانه‌هامان پیله‌های پیر احساسات محبوس و فروخورده...
پینه بسته، صُلب گشته، سخت گشته روزگار ما!

تهران، اول اسفند 1374

سایة روشن

سایه‌ها پی‌درپی می‌گذرند،
جام‌ها می‌درمی می‌نوشند،
نغمه‌ها نی‌درنی می‌خوانند...
سایه‌ها سنگین‌اند،
و علیل‌اند:
به هم می‌لولند.

بر جدار لزج لیزی باورهاشان،
برق یك آه تو را گاه به خود می‌خواند:
لای این تودة لغزندة تاریك و سیاه،
سایة روشنی از عشق نفس می‌بازد...

دركه، دهم دی 1374